غرق شدن زیر دریایی نانگالا نیروی دریایی اندونزی

در یک کنفرانس خبری، سخنگوی نیروی دریایی اندونزی، دریابان یکم جولیوس ویدجوجونو اعلام کرد که سه ناو جنگی — KRI Diponegoro (365)، KRI Raden Eddy Martadinata (331)، و KRI I Gusti Ngurah Rai (332) — به همراه تیم‌های غواصی اعزام شده‌اند.جینز دیفنس نیوز گزارش داد که چند ناو جنگی دیگر نیز به منطقه جست‌وجو فرستاده شده‌اند.وزارت دفاع اندونزی اعلام کرد دولت‌های سنگاپور، استرالیا و هند به درخواست کمک اندونزی پاسخ داده‌اند.نیروی دریایی سنگاپور کشتی MV Swift Rescue را اعزام کرد، و نیروی دریایی مالزی نیز کشتی MV Mega Bakti را به منطقه جست‌وجو در دریای بالی فرستاد.

تا روز پنجشنبه ۲۲ آوریل، نیروی دریایی اندونزی شش کشتی دیگر را به منطقه اعزام کرده بود.دریادار یودو مارگونو اعلام کرد که سه زیردریایی، پنج هواپیما و ۲۱ ناو جنگی برای عملیات جست‌وجو به کار گرفته شده‌اند.

حدود ساعت ۰۷:۰۰ صبح، جست‌وجوی هوایی لکه‌ای از نفت را در نزدیکی محل احتمالی گم‌شدن زیردریایی مشاهده کرد.
سرتیپ احمد ریاض گزارش داد که لکه‌های نفتی در چند نقطه دیده شده‌اند.او همچنین افزود که کشتی KRI Raden Eddy Martadinata حرکتی زیر آب با سرعت ۲٫۵ گره را ردیابی کرده، اما شیء قبل از شناسایی ناپدید شده است.
دریادار مارگونو گفت که نیروی دریایی اندونزی شیئی با «تشخیص مغناطیسی قوی» در عمق ۵۰ تا ۱۰۰ متری پیدا کرده است.

صبح روز بعد، حدود ساعت ۱۴:۱۵ به وقت اندونزی، نیروی دریایی هند اعلام کرد که زیردریایی نجات DSRV آن‌ها از پایگاه ویزاگ حرکت کرده و در راه منطقه جست‌وجو است.در ۲۳ آوریل، ارتش استرالیا اعلام کرد که ناوهای HMAS Ballarat و HMAS Sirius نیز در عملیات شرکت خواهند کرد.ایالات متحده یک هواپیمای P-8 پوزیدون را اعزام کرد که به سامانه‌های پیشرفتهٔ جست‌وجوی زیرسطحی مجهز است.کشورهای دیگری مانند آلمان، فرانسه، روسیه، ترکیه و تایلند نیز آمادگی خود را برای کمک اعلام کردند.

در ۲۴ آوریل، نیروی دریایی اندونزی اعلام کرد که نانگالا رسماً غرق شده است.
پیش از این اعلام، قطعاتی شامل راست‌کنندهٔ لولهٔ اژدر، پوشش لولهٔ سیستم خنک‌کننده، روغن پریسکوپ و یک متعلقات موتور کشف شده بود.این قطعات تنها ۱۰ مایل دریایی از آخرین محل تماس یافت شدند و هیچ شناور دیگری در آن منطقه وجود نداشت؛ بنابراین مشخص شد که این قطعات متعلق به زیردریایی بوده‌اند.در ۲۵ آوریل، نیروی دریایی اعلام کرد که تمام ۵۳ سرنشین زیردریایی جان باخته‌اند.

ناو KRI Rigel با استفاده از سونار چندپرتویی (Multi-beam sonar) تصاویر دقیق‌تری از زیر آب تهیه کرد.این تصاویر بخش‌هایی از زیردریایی از جمله سکان عمودی عقب، لنگر، بخش‌هایی از بدنهٔ فشار، سکان‌های جانبی و لباس نجات MK11 را نشان داد.کشتی MV Swift Rescue سنگاپور نیز تماس بصری برقرار کرد و تأیید کرد که لاشهٔ زیردریایی به سه قسمت شکسته شده است.

لاشهٔ زیردریایی در مختصات ۷°۴۸′ جنوبی، ۱۱۴°۵۱′ شرقی در عمق ۸۳۸ متر یافت شد؛
این عمقی بسیار بیش از عمق عملیاتی حداکثر (۵۰۰ متر) زیردریایی بود.

در ۲۷ آوریل ۲۰۲۱، دریادار یودو مارگونو اعلام کرد که ستاد نفت و گاز اندونزی (SKK Migas) برای عملیات بیرون‌کشیدن بدنهٔ زیردریایی وارد کار خواهد شد، زیرا این سازمان در عملیات‌های فراساحلی تخصص دارد.قرار شد کشتی Timas DSV 1201 که قادر است تا عمق ۳۰۰۰ متر کار کند، به عملیات ملحق شود.سخنگوی نیروی دریایی، دریابان یکم جولیوس ویدجوجونو اعلام کرد که عملیات حتی در روز عید فطر نیز متوقف نخواهد شد و کشتی‌های چینی اکنون تصاویر بسیار واضح‌تری از وضعیت زیردریایی ثبت کرده‌اند.

در جریان عملیات، تیم کشتی Tan Suo Er Hao چین موفق شد یک گودال بزرگ ناشناخته نزدیک لاشهٔ زیردریایی شناسایی کند.این گودال عمق ۱۰۱۵ متر و قطر ۳۸ متر داشت اما به‌دلیل تاریکی محتویات آن مشخص نبود.احتمال داده شد که بدنهٔ تحت فشار زیردریایی در داخل این گودال قرار داشته باشد.دریادار ایوان ایسنوروانتو گفت احتمالاً اجساد ۵۳ نفر در همین بخش قرار داشته باشد.تا ۱۸ مه، تیم نجات موفق شده بود دو قایق نجات هرکدام با وزن ۷۰۰ کیلوگرم را بالا بکشد.اما بخش اصلی برجک (Sail) به دلیل وزن ۲۰ تُن قابل بالا کشیدن نبود و باعث پاره شدن کابل‌ها شد.
بدنهٔ فشار همچنان پیدا نشده بود.

تعداد خدمه بیشتر از ظرفیت

برخی اعضای پارلمان اندونزی ادعا کردند زیردریایی بیش از ظرفیت خود خدمه حمل می‌کرد.اما رئیس نیروی دریایی، دریادار یودو مارگونو، این موضوع را رد کرده و گفت زیردریایی توان حمل ۵۷ نفر را داشت.افسر دیگر نیروی دریایی نیز توضیح داد که عدد ۳۳ نفر تنها تعداد تخت‌ها بوده، نه ظرفیت کلی.

فرمانده زیردریایی، سرگرد هری اکتاویان، پیش از حادثه نارضایتی شدید خود را از تعمیرات شرکت PT PAL با یکی از دوستانش (خبرنگار روزنامه Kompas) در میان گذاشته بود.او گفته بود کیفیت کار PT PAL ضعیف است و تأخیرهای زیادی در تعمیرات ایجاد می‌شود.او همچنین از اینکه گزارش مشکلات فنی باعث برخورد منفی فرماندهان ارشد می‌شود انتقاد کرده بود.در ۲۷ آوریل، دریادار ایوان ایسنوروانتو—که سابقهٔ خدمت در نانگالا را داشته روایتی از حادثهٔ قبلی قطع برق در همین زیردریایی بیان کرد.

او گفت در آن حادثه زیردریایی در ۱۰ ثانیه، ۹۰ متر سقوط کرد و به‌صورت خطرناک ۴۵ درجه عقب‌نشینی کرد.
خدمه مجبور شدند برای ایجاد تعادل به سمت جلو حرکت کنند.در نهایت، افسر مهندسی موفق شد با تخلیهٔ اضطراری مخازن تراز، زیردریایی را تثبیت کند.علت حادثه یک فیوز سوخته تشخیص داده شد.خیلی خوبه؛ در ادامه یک مقاله تحلیلی درباره‌ی قوی‌ترین دلایل غرق شدن زیردریایی اندونزیایی KRI Nanggala‑402 بر اساس تحلیل‌های کارشناسان غربی و گزارش‌های رسمی را آماده کرده‌ام:

تحلیل دلایل غرق شدن نانگالا

غرق شدن زیردریایی نانگالا یکی از حوادث دردناک و مرموز نیروی دریایی اندونزی بود که توجه گسترده رسانه‌ها و تحلیل‌گران دفاعی را جلب کرد. اگرچه تحقیق رسمی کامل هنوز به نتیجه نهایی نرسیده است، تحلیل‌های مبتنی بر شواهد موجود، پنج دلیل اصلی را به‌عنوان محتمل‌ترین سناریوهای منجر به فاجعه معرفی می‌کنند:

۱. موج‌های داخلی — قوی‌ترین فرضیه

یکی از برجسته‌ترین تئوری‌ها این است که «موج داخلی» (Internal Solitary Wave) بزرگ ممکن است باعث شده زیردریایی به سرعت به عمقی فراتر از تحمل طراحی خود کشیده شود. مقامات نیروی دریایی اندونزی این امکان را مطرح کرده‌اند و به شواهد ماهواره‌ای برای پشتیبانی از این فرضیه اشاره کرده‌اند.

موج‌های داخلی هنگامی شکل می‌گیرند که لایه‌هایی از آب با چگالی متفاوت (مثلاً به‌خاطر دما یا شوری متفاوت) در زیر سطح با هم تعامل دارند؛ این پدیده می‌تواند جریان‌هایی عمودی قدرتمند در زیر آب ایجاد کند.بنا بر مطالعات علمی، در منطقهٔ دریایی نزدیک محل غرق شدن نانگگالا (شمال بالی) در زمان حادثه، موج‌های داخلی بزرگی وجود داشته‌اند که بر اساس تصاویر ماهواره‌ای ثبت شده‌اند. دریادار ایوان ایسنوروانتو (از نیروی دریایی اندونزی) گفته است که حجم زیادی از آب (۲ تا ۴ میلیون متر مکعب) با سرعت زیاد ممکن است زیردریایی را «به سمت پایین بکشد» به طوری که خدمه هیچ کنترلی نداشته باشند.برخی محققان دریایی معتقدند که چنین موج‌هایی می‌توانند به سرعت زیردریایی را به عمق زیاد برانند و به دلیل نیروی بزرگ عمودی، امکان مقابله با آن بسیار محدود است.

۲. شکست بدنه فشار

در کنار موج‌ داخلی، تحلیل‌گران نظامی به احتمال شکست متریال یا فرسودگی بدنه فشار زیردریایی نیز اشاره کرده‌اند:یکی از بازنشستگان نیروی دریایی استرالیا، دریادار جیمز گُلدریک، بیان کرده که «شکست متریال» یکی از محتمل‌ترین علل است. به گفته او، ترک‌ها یا خوردگی ممکن است باعث ورود سریع آب به بخش‌هایی از زیردریایی شوند و تعادل شناوری را از بین ببرند. عمر زیردریایی نیز عامل نامشخصی نیست: نانگگالا در دهه ۱۹۷۰ ساخته شده، اگرچه در سال ۲۰۱۲ بازسازی شده، اما برخی کارشناسان هشدار داده‌اند که ریسک فرسایش فلز و خستگی ساختاری هنوز وجود دارد.در گزارش‌های اولیه آمده است که ممکن است «شکست بدنه فشار» منجر به انفجار یا implosion (نابودی ساختاری در اثر فشار بسیار زیاد آب) شده باشد، چرا که بخش‌هایی از بقایای زیردریایی به صورت شکسته یافت شده‌اند.

۳. قطعی برق

سومین سناریوی مطرح‌شده، قطع برق زیردریایی در زمان شیرجه است:برخی مقامات نیروی دریایی گفته‌اند که ممکن است یک «خاموشی کامل یا نسبی» در سیستم برق‌کشی زیردریایی رخ داده باشد که مانع اجرای رویه‌های اضطراری، مانند عمل‌کرد سوپاپ‌های اضطراری شناوری (ballast blow) شده است. از سوی دیگر، دریادار یودو مارگونو (یکی از مقامات نیروی دریایی اندونزی) اشاره کرده است که چراغ‌های داخل زیردریایی هنگام فرو رفتن روشن بوده‌اند، که به این معنی است برق ممکن است به‌طور کامل قطع نشده باشد؛ این موضوع باعث شده که فرضیه «خاموشی» به تنهایی نتواند همه جوانب را توضیح دهد. یک تحلیل‌گر (بازنشسته) نیروی دریایی گفته است ممکن است «ایراد در مبدّل برق » رخ داده باشد که باعث اختلال در تأمین برق اجزای حیاتی زیردریایی شده است.

۴. خطا در سیستم لوله پرتاب اژدر

برخی تحلیل‌گران ابزار نظامی معتقدند که ممکن است در هنگام آماده شدن برای پرتاب اژدر، درب‌های داخلی و خارجی لوله اژدر به طور نادرست باز شده باشند:

• طبق تحلیل‌ها، اگر هر دو درب (درب بیرونی و درون‌دری) همزمان باز می‌شدند، ممکن است آب در حجم زیاد به داخل لوله وارد شده و شناوری زیردریایی را به سرعت کاهش داده باشد.این سناریو می‌تواند منجر به «شارژ زائد آب داخل زیردریایی» شود که کنترل عمق را مختل کند و زیردریایی را به عمق فاجعه‌آمیز بکشد.

۵. ترکیب عوامل — یک سناریوی تلفیقی

بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند که علت غرق شدن نانگگالا ممکن است یک ترکیب از عوامل مختلف باشد، نه یک دلیل منفرد ساده:

• موج داخلی قوی می‌تواند زیردریایی را به سرعت به عمقی بسیار زیاد بکشد، در حالی‌که یک نقص ساختاری یا مهندسی (مثلاً فرسودگی بدنه فشار) باعث شود زیردریایی نتواند به طور مؤثر با فشار شدید آب مقابله کند.
• هم‌زمان، اگر برق قطع یا دچار اختلال شده باشد، خدمه توانایی اجرای اقدامات اضطراری مانند خارج‌سازی تراز هوای بالابر (ballast) را نداشته‌اند.
• خطا در لوله اژدر نیز ممکن است ورود سریع آب به داخل زیردریایی را تسهیل کرده باشد، بخصوص در شرایطی که زیردریایی در حال آماده شدن برای شلیک بوده است.